از نوسان تاکتیکی تا ثبات استراتژیک
 |
باشگاه یوونتوس در دو فصل اخیر نمونهای کلاسیک از بیثباتی مدیریتی را تجربه کرده است؛ تغییری که بسیاری از تحلیلگران آن را یکی از دلایل افت نسبی این غول ایتالیایی میدانند. تیاگو موتا پس از نتایج ضعیف، از جمله شکستهای سنگین مقابل فیورنتینا و آتالانتا، اخراج شد و تیم در آن مقطع به رتبه پنجم سقوط کرد. علاوه بر این، یووه از لیگ قهرمانان حذف شد و در کوپا ایتالیا نیز کنار رفت؛ مجموعهای از ناکامیها که نشان میداد پروژه فنی باشگاه هنوز به ثبات نرسیده است.
پس از او ایگور تودور هدایت تیم را بر عهده گرفت؛ مربیای که هرچند یوونتوس را به رتبه چهارم سریآ و سهمیه لیگ قهرمانان رساند، اما در ادامه نتوانست روندی پایدار ایجاد کند. هشت بازی بدون برد و تنها 10 پیروزی در 24 مسابقه باعث شد مدیران باشگاه تصمیم به قطع همکاری بگیرند. در مقطعی دیگر نیز گزارش شد که یوونتوس در جدول هشتم قرار داشت و از صدر فاصله گرفته بود؛ نشانهای از شکاف میان انتظارات تاریخی باشگاه و واقعیت عملکرد تیم.
در چنین فضایی، مدیران تورینی سرانجام به سراغ لوچیانو اسپالتی رفتند؛ مربی باتجربهای که پیشتر ناپولی را به نخستین قهرمانی سریآ در 33 سال رسانده بود و سابقه موفقیت در رم، اینتر و زنیت را نیز در کارنامه دارد. او همچنین سه بار عنوان بهترین مربی سال سریآ را کسب کرده است. باشگاه در بیانیه رسمی خود از «تجربه و تخصص» او استقبال کرد و امید داشت این انتخاب بتواند شروع ضعیف تیم را اصلاح کند.
تحلیلگران معتقدند اگر چنین گزینهای زودتر انتخاب میشد، شاید مسیر دو فصل اخیر متفاوت رقم میخورد. یوونتوس از زمان جدایی آلگری چندین مربی را امتحان کرده و اسپالتی عملاً سومین سرمربی دائمی باشگاه در این بازه کوتاه محسوب میشود؛ آماری که خود نشاندهنده نبود یک پروژه بلندمدت است. در زمان انتصاب او، تیم در رتبه هفتم قرار داشت و حتی در لیگ قهرمانان در منطقه حذف دیده میشد، بنابراین مأموریت اصلی اسپالتی بازسازی هویت و اعتمادبهنفس تیم عنوان شد.
نشانههای اولیه نیز بر همین محور تمرکز داشت. گزارشها حاکی از آن است که او با تغییرات تاکتیکی جسورانه ― از جمله استفاده از تئون کوپماینرس در خط دفاع برای آغاز حملات ― تلاش کرده ساختار بازی تیم را فعالتر و تهاجمیتر کند. هدف اعلامشده او بازگرداندن «هویت و اعتماد» به تیمی بود که با وجود فاصله تنها چند امتیازی تا صدر، از نظر روانی شکننده به نظر میرسید. این رویکرد، ترکیبی از انضباط دفاعی و فوتبال رو به جلو، همان الگویی است که پیشتر در ناپولی به قهرمانی انجامید.
از منظر تحلیلی، انتخاب دیرهنگام اسپالتی را میتوان یک درس مدیریتی برای باشگاه دانست: تیمهای بزرگ اغلب بیش از آنکه به ستارهها وابسته باشند، به ثبات فنی نیاز دارند. یوونتوس از سال 2020 تاکنون قهرمان سریآ نشده و همین موضوع فشار برای بازگشت به اوج را دوچندان کرده است. اکنون مدیران امیدوارند تجربه مربیای که بارها تیمهایش را به لیگ قهرمانان رسانده و قهرمانی داخلی کسب کرده، بتواند چرخه نوسان را متوقف کند.
در نهایت، این فرضیه که «اگر اسپالتی زودتر میآمد اوضاع بهتر بود» یک نظریه تحلیلی قابل دفاع است اما نه یک حقیقت قطعی؛ زیرا مشکلات یوونتوس، همانطور که برخی گزارشها اشاره کردهاند، تنها به مربی محدود نمیشود و ریشههای عمیقتری در ساختار باشگاه دارد. با این حال، کارنامه اسپالتی نشان میدهد او از آن دسته مربیانی است که میتواند نظم تاکتیکی، شخصیت رقابتی و باور به قهرمانی را دوباره در یک تیم بزرگ احیا کند ― چیزی که برای بانوی پیر ایتالیا بیش از هر زمان دیگری ضروری به نظر میرسد.
