مالکیت بدون تهدید؛ آیا این یوونتوس برای بیشتر از رتبه چهارم ساخته شده است؟
 |
دو هفته از آغاز فصل جدید سری آ گذشته و یوونتوس با شش امتیاز کامل، دو کلینشیت و شروعی بدون شکست کار خود را آغاز کرده است. روی کاغذ، هیچچیز نگرانکننده به نظر نمیرسد. اما فوتبال فقط جدول و نتیجه نیست. گاهی لازم است پشت عددها را نگاه کنیم و ببینیم تیم چگونه به این نتایج رسیده است.
مشکل دقیقاً از همینجا آغاز میشود.
یوونتوس در دو بازی نخست، بهخصوص در فاز هجومی، هنوز تیمی نیست که بتوان با اطمینان از آن به عنوان یک مدعی جدی صحبت کرد. برابر فروزینونه، پیروزی یک بر صفر بیشتر از آنکه حاصل یک نمایش هجومی متقاعدکننده باشد، نتیجه کنترل بازی و استفاده از یک موقعیت تعیینکننده بود. برابر پارما نیز داستان تفاوت چندانی نداشت. یوونتوس مالک توپ بود، در زمین حریف حضور داشت و فشار ایجاد میکرد، اما برای مدت طولانی در تبدیل این برتری به موقعیتهای جدی و خطرناک ناتوان بود. حتی خود اسپالتی بعد از بازی اعتراف کرد که تیم در پیدا کردن فضا برای ایجاد موقعیت و زدن ضربه نهایی دچار مشکل بوده است.
این همان نقطهای است که باید درباره آن جدیتر صحبت کرد.
مالکیت توپ زمانی ارزشمند است که حریف را مجبور به واکنش کند. پاسهای متوالی زمانی معنا دارند که در نهایت به شکستن خطوط دفاعی، ایجاد برتری عددی، نفوذ به محوطه جریمه و موقعیت گل منجر شوند. اگر تیمی بتواند برای دقایق طولانی توپ را در اختیار داشته باشد اما نتواند ساختار دفاعی حریف را واقعاً تهدید کند، این مالکیت بیش از آنکه نشانه سلطه باشد، میتواند نشانه نبودن ایده کافی در یکسوم نهایی زمین باشد.
بازی با پارما دقیقاً چنین تصویری داشت. تیم حریف فشرده دفاع میکرد و یوونتوس برای پیدا کردن راه ورود به این بلوک دفاعی بارها توپ را به گردش درآورد، اما بخش مهمی از این گردش توپ فاقد سرعت، تنوع و خلاقیت لازم برای باز کردن دفاع پارما بود. در نیمه نخست، یکی از جدیترین اتفاقات بازی شوت Conceição بود که به تیر دروازه برخورد کرد و نیمه بدون گل به پایان رسید.
نکته نگرانکنندهتر این است که وقتی راهحل اولیه جواب نداد، این تعویضها بودند که جریان بازی را تغییر دادند.
ورود نیکو گونزالس بلافاصله انرژی و تهدید بیشتری به حمله یوونتوس داد و خود او گل نخست را به ثمر رساند. کمی بعد نیز کوپماینرز که از روی نیمکت وارد زمین شده بود، گل دوم را زد.
این اتفاق میتواند از دو زاویه دیده شود. از یک طرف نشان میدهد اسپالتی توانایی تغییر جریان مسابقه با تعویضهایش را دارد. از طرف دیگر، یک سؤال جدی ایجاد میکند؛ چرا تیمی با این حجم از استعداد هجومی باید تا این اندازه به بازیکنان تعویضی وابسته باشد تا از یک بازی بسته عبور کند؟
یوونتوس قرار نیست در تمام فصل با تیمهایی روبهرو شود که فضای زیادی در اختیارش قرار میدهند. در سری آ، تیمهای مدعی و حتی بسیاری از تیمهای میانه جدول میدانند چگونه فضاها را ببندند، ریتم بازی را کاهش دهند و یوونتوس را مجبور کنند خودش راه نفوذ را پیدا کند. اگر راهحل اصلی تیم در چنین مسابقاتی صرفاً افزایش مالکیت، ارسال توپ و انتظار برای یک حرکت فردی باشد، در طول یک فصل طولانی نمیتوان انتظار داشت این روش همیشه جواب بدهد.
البته نباید همه چیز را سیاه دید.
یوونتوس دو بازی را برده، گل نخورده و از نظر نتیجه دقیقاً همان چیزی را گرفته که میخواسته است. ضمن اینکه این تیم تازه در ابتدای مسیر اسپالتی قرار دارد و هماهنگی تاکتیکی و شناخت متقابل بازیکنان هنوز کامل نشده است. حتی در پیروزی برابر پارما نیز نشانههایی از فشار مستمر، کنترل مناطق مختلف زمین و توانایی افزایش ریتم در نیمه دوم دیده شد.
اما اگر قرار است یوونتوس از یک تیم صرفاً خوب به یک تیم واقعاً مدعی تبدیل شود، باید چیزی فراتر از نتیجه ارائه کند.
یوونتوس باید یاد بگیرد مالکیت را به تهدید تبدیل کند. باید بتواند مقابل بلوکهای دفاعی، بدون آنکه منتظر درخشش یک بازیکن یا ورود یک تعویضی بماند، موقعیت خلق کند. باید سرعت گردش توپ، حرکت بدون توپ، نفوذ از عمق، بازی در نیمفضاها و تنوع حملات افزایش پیدا کند. باید حریف احساس کند هر بار که یوونتوس به یکسوم نهایی میرسد، احتمال واقعی ایجاد یک موقعیت وجود دارد.
در غیر این صورت، شش امتیاز ابتدایی اگرچه برای شروع فصل ارزشمند است، اما نمیتواند ضعفهای ساختاری را پنهان کند.
یوونتوس با چنین فوتبالی شاید بتواند بسیاری از مسابقات برابر تیمهای پایینتر جدول را با تجربه، کیفیت فردی و قدرت دفاعی خودش برنده شود. اما برای رقابت با تیمهایی که از نظر تاکتیکی، هجومی و عمق ترکیب یک سطح بالاتر هستند، این سبک فوتبال کافی نخواهد بود.
و شاید واقعبینانهترین پیشبینی در این مقطع همین باشد.
اگر این مدل بازی ادامه پیدا کند، اگر مالکیت همچنان بدون تهدید باشد، اگر خلق موقعیت به لحظات فردی وابسته بماند و اگر یوونتوس برای شکستن دفاعهای فشرده همچنان به تعویضها و اتفاقات مسابقه نیاز داشته باشد، سقف این تیم احتمالاً جنگیدن برای رتبه چهارم خواهد بود؛ نه مبارزه واقعی برای قهرمانی.
دو برد اول جای خوشحالی دارند، اما برای قضاوت درباره آینده یوونتوس باید فراتر از شش امتیاز نگاه کرد.
