جنایات و مکافات

جنایات و مکافات

انگار همین دیروز بود؛ هر روز سایت‌های مختلف را بالا و پایین می‌کردیم تا خبری از وضعیت جدید پل پوگبا بگیریم. بازیکن فرانسوی‌ای که 4 سال قبلتر از آن به یوونتوس آمده بود و در طی این سالها به کمک آنتونیو کونته، مکس آلگری و هافبک‌های خبره یوونتوس به یک هافبک کلاس جهانی تبدیل شده بود. بازیکنی که یوونتوس به او اعتماد کرده بود و شماره 10 اساطیری خود را در اختیارش قرار داده بود. اما این بازیکن به محض این که سری میان سرها و نامی میان نام‌ها پیدا کرد، بر تبل جدایی کوبید و هر حیله ای که به مغز انسان فانی می‌رسید سوار کرد تا جدا شود. تا برگردد به منچستر، جایی که خودش آن جا را خانه خطاب می‌کند و 4 سال یوونتوس را صرفا یک مسافرت که کمی بیش از حد انتظار طولانی شده بود. ما احساسات و علایق خود را روی پوگبا سرمایه گذاری کردیم اما جواهر فرانسوی ما را کافی ندانست، ما برای او کم بودیم. درد ماجرا این است که لااقل به خاطر موفقیت ورزشی بیشتر یا پروژه‌ی جذاب تیم‌هایی مانند لیورپول یا رئال مادرید یووه را ترک نکرد، بلکه به خاطر زر و زیور راهی تیم 5‐6 انگلستان شد. باری، جا برای گلایه بسیار است ولی به هر حال فوتبال حرفه ای است و تصمیم پوگبا هم به عنوان یک فوتبالیست حرفه‌ای محترم.

 

حالا 4 سال گذشته و آقای پوگبا از تصمیمش پشیمان است. روزنامه‌ها از این می‌گویند که او دارد به آب و آتش می‌زند که از منچستر جدا شود و چندین مرتبه خودش را به یوونتوس پیشنهاد داده است. اما چیزی که این وسط ناامید کننده است، فرضیه‌ایست که چندین بار در روزهای اخیر در سایت‌ها و روزنامه‌های مختلف تکرار شده است: معاوضه با دیبالا! پائولو دیبالایی که 5 سال است که در یوونتوس حضور دارد و یکی از ستاره‌های اصلی تیم است؛ او در این سالها از تیم‌های متعددی هم پیشنهاد داشته است اما نشان داده که برای او یوونتوس مهمتر از بقیه تیم‌هاست. مخصوصا سال گذشته که رسما مدیران سعی در بیرون کردنش از یوونتوس داشتند اما خودش بود که توانست با خواسته‌های غیر معقول از تیم‌های خواهانش جلوی انتقال را بگیرد و بماند و در نهایت بهترین بازیکن لیگ هم شود. دیبالا علاوه بر مسائل فنی در مسائل خارج از زمین فوتبال نیز یک شخصیت برجسته است و به وضوح پتانسیل تبدیل شدن به یکی از اسطوره‌های بزرگ تاریخ یوونتوس را دارد.

 

در حالت عادی، در یک باشگاه عادی، این شایعات بدون توجه باقی می‌مانند، چون به هیچ وجه با عقل جور در نمی‌آیند اما ما در این سالها اینقدر تصمیمات منزجر کننده و توهین آمیز از سوی مدیران یوونتوس دیده‌ایم که نمی‌توانیم نگران نباشیم. ما فراموش نکردیم به دلیل این که گفتند مارکیزیویی که عمری در یوونتوس بوده همیشه مصدوم است بهتر است قراردادش فسخ شود تا یوونتوس حقوق اضافه پرداخت نکند اما بعد قرارداد خدیرایی که از لحاظ فنی بسیار ضعیفتر است و خیلی هم بیشتر مصدوم می‌شود را با 2 برابر قیمت تا 3 سال تمدید کردند. ما فراموش نکردیم چگونه بونوچی در استادیومی که 10 سال نامش با صدای بلند فریاد زده شده بود، مقابل دیدگان هوادارانی که سالها پشتیبانش بودند مانند یک دشمن خونی تا مرز بیهوشی خوشحالی پس از گل کرد و سپس با ننتیجه نگرفتن میلان فیلش یاد هندوستان کرد و آمد و شماره پرین را از تن او در آورد و دوباره شد همانی که بود، انگار نه انگار که خیانتی کرده و نمکدانی شکسته. از داستان‌های سال گذشته دیبالا هم که چیزی نگوییم بهتر است. این است که ما با همین شایعه کوچک هم حق داریم نگران باشیم. بس است دیگر؛ مسخره بازی بس است. بی توجهی به غرور هواداران و پرستیژ باشگاه بس است، پاداش دادن به خائنین و تنبیه وفادارها بس است.

 

بازگشت پوگبا به خودی خود هم مسئله جالبی نیست. به قول معروف این که او برود و دورهایش را بزند و برگردد و هنوز آغوش یوونتوس به روی او باز باشد، برای پرستیژ باشگاه مناسب نیست. جدایی دیبالا به خودی خود از بدترین اتفاقات ممکن است. اما معاوضه این دو نفر، افتضاح خالص است. این معاوضه یعنی معاوضه‌ی بی وفایی و خیانت. یعنی ارسال پیام اشتباه به بازیکنان دیگر تیم. آقای آنیلی، ما از روز اول کارهای شما را به خاطر داریم، بدون زحمات شما یوونتوس وضعی بهتر از اینتر و میلان در این 10 سال پیدا نمی‌کرد، اما لطف کنید قدری از سرعت خود بکاهید، ما داریم از باشگاه های نفتی هم پلاستیکیتر میشویم.


«به اشتراک گذارید»
Google+ Twitter Facebook
سعید سعیدی
سعید سعیدی«نگارنده اخبار»
ارتباط با نگارنده: